Nour, a historia real dunha nena refuxiada

Nour é a historia real dunha nena refuxiada: O meu nome é Nour, e esta é a historia da miña viaxe. Comezou en Libia, o país onde nacín, unha primavera na que en lugar de flores floreceron bombas. Vin cousas que ningún neno debía de ter que ver. Vivín cousas que ningún neno debía ter que vivir. Coñecín o medo, a tristura, a morriña. Pero velaquí estou para contárvolo, porque ningún ser humano é ilegal.

O libro leva un prólogo de Miguel González, coordinador do Servizo Xesuíta a Migrantes España, xa que desde Madrid e Sevilla acompañaron a esta familia o ano pasado. Pola relación que se teceu, o 5% dos beneficios deste libro van ser doados a esta organización. Podes comprar o libro aquí e despois ler o prólogo completo:

nour

Pondo rostro e voz ás persoas refuxiadas
“Esta historia vaite conmover, como conmoveu a tódalas persoas que tiveron a oportunidade de a coñecer.  É única porque así o son as protagonistas, coas súas arelas e frustracións, alegrías, medos e soidades. Á vez, é unha narración cuxo eco resoa xunto ao eco de millóns de historias semellantes. “Millóns”, literalmente.

Cústanos comprender algunhas realidades. Perdémonos nas grandes cifras. Non sabemos as razóns. Non debemos renunciar a desentrañar e denunciar os procesos que conducen a tantas persoas a fuxiren dos seus fogares: a guerra propiciada por intereses xeoestratéxicos, as políticas económicas fracasadas, o cambio climático producido pola actividade humana.  Por iso unha historia particular, como a que tes entre as túas mans, dá relevo e fondura a tódalas explicacións anteriores.

A acción por mudar as cousas é coma un motor de dous tempos. Primeiro, a comprensión do contexto apela ao noso sentido de xustiza.  Segundo, ao aproximármonos ás historias concretas, a nosa empatía acorda.  A indignación e a compaixón fúndense e xeran o combustible que ha alimentar o movemento. Ningún dos compoñentes da mistura abonda por si mesmo. A boa nova é que podemos comezar por calquera dos dous.

A historia de Nour -a nosa moza protagonista- busca ser a chispa de ignición dese motor. Acompáñaa na súa odisea por encontrar un lugar seguro no que refacer a vida coa súa familia. No camiño, atoparaste con todo o repertorio da dor e esperanza humana: a separación dos teus e o reencontro; o terror e o acougo; o desarraigo e a pertenza; a hostilidade e a hospitalidade; o esquecemento maila memoria.  Seguro que algunhas delas nos resultan familiares, e haberá outras que moitos e moitas de nós non experimentamos en persoa.

A resposta dos países europeos perante a busca de protección das persoas refuxiadas é indigna.  Non se teñen aberto vías legais e seguras para que as persoas que foxen da guerra non teñan que arriscar as súas vidas en rutas cheas de perigo. Por iso, tantos e tantas fican polo camiño. Tan só a macabra cifra de 4.500 persoas afogadas ou desaparecidas no Mediterráneo durante o ano 2016 debería facer espertar a conciencia da cidadanía e os gobernantes.  Sen embargo, imponse un «realismo» político inmoral aboado pola indiferenza cidadá, cando non o medo e o rexeitamento.

Por outra banda, quen consegue acceder ao territorio atopa muros imposibles de franquear.  Algúns deles son físicos, deseñados para faceren dano a quen se achegue. Outros son legais e burocráticos. Ambos tipos de barreira tenden a se reforzaren na Europa de hoxe.

Mentres escribo estas liñas, os países da Unión Europea, que en setembro de 2015 se comprometeran a a acoller a xa de por si moi escasa cifra de 160.000 refuxiados nos dous anos seguintes, apenas cumpriron cun 16 por cento do compromiso, a menos de seis meses de que venza o prazo. Por que? Do mesmo xeito, asistimos con fonda preocupación á nova proposta de regulación do Sistema Europeo Común de Asilo, que rebaixa notablemente os estándares de protección das persoas refuxiadas.  Sen dúbida, busca pór as cousas aínda máis difíciles para as familias como a de Nour.

Xunto a esa dura realidade coexiste a de moitas persoas que, desde os barrios, municipios e organizacións, alzan a súa voz, ao berro de «Queremos acoller! Somos terra de acollida!». Esta dimensión tamén atopa o seu lugar na historia de Nour.  É unha parcela pequena, pois o máis importante é sempre dar voz ás persoas que precisan de protección. Non obstante, quero traela aquí porque é posible que despois de leres este libro queiras facer algo.

É por iso polo que che presento a campaña www.hospitalidad.es, promovida por varias entidades, entre elas o Servizo Xesuíta a Migrantes.  Nela has atopar información e formas de canalizares os teus desexos de contribuír ben apoiando no acollemento, na difusión de información ou en accións reivindicativas.  Para as persoas que promovemos esta iniciativa, a hospitalidade coas persoas refuxiadas, alén de constituír unha obriga legal que emana de leis e tratados internacionais, tórnase un deber ético que nace da nosa humanidade compartida e da memoria de termos sido acollidos en épocas nas que nos tocou saír para podermos ofrecer un futuro aos nosos fillos.

Remato agradecendo á editorial Penguin Random House pola súa implicación na difusión desta historia e pola súa colaboración coa nosa entidade. Unha parte do prezo que pagaches por este libro vai destinada a impulsar as nosas actividades de acollemento de persoas migrantes e refuxiadas, de difusión sobre a súa situación e de defensa dos seus dereitos.”

Miguel González Martín
Coordinador do SERVIZO XESUÍTA A MIGRANTES – España